Auteur / Psycholoog

Boodschap

Mijn Blog Brieven aan mijn vader

Blog

view:  full / summary

Ontkenning -opgedragen aan mijn vader Jits (overleden 6 juni 2014)

Posted on February 1, 2016 at 9:52 AM Comments comments (113)
Ontkenning
 
sta daar zwijgend
aan de voet van een berg
zand gevuld met kleurrijke bloemen
er staat een bordje met jouw naam
 
maar jij bent er niet
dan ineens kom je overeind
jouw hand pakt mijn hand
en laat niet los en ik ook niet
 
ik trek met al mijn kracht
machtelozen kreten gaan verloren
in deze donkere nacht gelijk mijn tranen
die maar blijven komen
 
12-11-2014
Denial
 
just standing there
behind a mountain of sand
filled with colourful flowers
there is a sign with your name
 
but you are not there
then in a moment you rise again
your hand takes my hand
you wont let go, me neither
 
i pull you up with all my strenght
my efforts and screaming lost
in this dark night while my tearns
keep running down my face and never stop
Read Full Post »

In dit leven ben jij mijn liefdesgedicht-opgedragen aan Mohamed

Posted on February 1, 2016 at 9:33 AM Comments comments (499)
In de donkere nacht
tussen de wolken en turbulentie
zie ik jou gezicht
naast het mijne
 
voel jouw voortdurende aanwezigheid
jouw hand in de mijne
volgen wij samen
dit intense liefdespad
 
met pieken en met dalen
met tranen en een lach
bang om vooruit te kijken
naar obstakels die er kunnen zijn
 
niet meer in staat terug te gaan
want daarvoor zijn we te ver
gegaan en gekomen
blijven we hier stilstaan maar laten elkaar niet los
 
jouw leven, jouw kracht
en mijn leven en mijn kracht
apart en toch verbonden als samen een persoon
in dit leven zijn wij elkaars liefde gedicht
 
2013-
 
Read Full Post »

Thuis komen bij God uit de bundel "leven met een missie, een nieuw begin"

Posted on November 20, 2013 at 7:46 AM Comments comments (919)
In haar hart
wachten geheime plekjes
nog steeds niet ontdekt
door een mens of God

De dood lonkt en flirt
en roept haar zacht
bij haar naam
Yannah, waar ben je...

Lees verder  in de bundel "leven met een missie, een nieuw begin"
Read Full Post »

Doel van mijn bestaan/The purpose of being romantische verhalen

Posted on December 4, 2012 at 8:30 AM Comments comments (464)
In September dit jaar is mijn nieuwste tweetalige (Engels/Nederlands) verhalen bundel verschenen bij mijn bestseller.nl en heet: Het doel van mijn bestaan of The Purpose of being., ISBN: 9789461933188.  De verhalen zijn geschreven in romantische schrijfstijl en men zegt dat het doet denken de stijl van Flaubert, Madam Bovary. De verhalen zijn zowel over het leven van anderen als autobiografisch. De verhalen nemen je mee in een ontdekkingsreis naar het doel van het bestaan.
Read Full Post »

Leven met een missie/een nieuw begin dichtbundel

Posted on December 4, 2012 at 8:19 AM Comments comments (250)
De laatse en nieuwste dichtbundel is uit, tweetalig (Engels/Nederlands) op mijn bestseller.nl en heet Leven met een missie/een nieuw begin or live with a mission/a new beginning.  IBSN 9789461934727. De bundel gaat over diverse levensthema's en brengt veel levens van mensen over de hele wereld samen in een bundel. Sommige gedichten zijn ook tegelijkertijd songteksten. Het doel is om mensen te verbinden met elkaar en dichter bij hun gevoel te brengen.
Read Full Post »

Heruitgave bundel "Samen vormen wij de zon en Zolang ik liefheb blijf ik schrijven".

Posted on September 25, 2012 at 12:37 PM Comments comments (483)
Vandaag zijn mijn nieuwedicht  bundels tweetalig (Nederlands-Engels) uitgegeven. Het gaat om de herdruk van twee oudere  dichtbundels: "Samen vormen wij de zon/ Together we are the sun "ISBN: 978946934376 en " Zolang ik liefheb blijf ik schrijven/ As long as I can love I can write" IBSN: 9789080873223 op mijnbsetseller.nl  Deze dichtbundels gaan over de verdieping van het leven van mijzelf verweven met de ervaringen van anderen. Ze zijn opgedragen aan mijn overleden oma en beste vriendin en mijn twee zonen, welke beide een grote bron van inspiratie zijn in mijn leven. Beide zijn een heruitgave van eerdere versies in 1990 en 2004.
 
 
Als laatste werk ik aan mijn voorlopig laatste dichtbundel waarin ik mijn ontwikkelingen en die van anderen beschrijf van de afgelopen jaren. Het is een nieuwe begin van een nieuwe stuk van mijn leven en opgedragen aan iemand die mijn leven weer een hele nieuwe impuls heeft gegeven en mijn creativiteit weer heeft doen opbloeien. "Leven met een missie."
Read Full Post »

Samen vormen wij de zon/Together we are the sun

Posted on August 10, 2012 at 5:24 AM Comments comments (215)
Samen vormen wij de zon (together we are the sun) door Nanda Bakker komt binnenkort uit als herdruk. De eerste druk was in 1990 bij Van Spijk Venlo. De tweede druk is bij mijn bestseller.nl en is een volledig tweetalige dichtbundel. De gedichten gaan over diverse thema's waar mensen over nadenken en filosoferen. Een aantal nieuwe gedichten zijn eraan toegevoegd om de lezer te inspireren.
 
Een fragment:
 
Vleugels 
 
Op een dag
is er
een gat in de muur
Op een dag
zijn mijn vleugels
sterk genoeg
om me te dragen..........
 
Wings
 
One day
there woll be
a hole in the wall
One day
my wings
will be strong enough
to carry me........
 
door: Nanda Bakker
Read Full Post »

Voor jou

Posted on May 3, 2012 at 3:04 PM Comments comments (544)
Van verre leegten
klinkt jouw stem
Vertrouwd en dichtbij

Raakt vele momenten
en maakt angstig weer veilig
Met zachte kalmerende stem

Vele gezichten passeren mijn netvlies
bij het horen van jouw stem
vormen beelden bij de dingen die je zegt

Contouren ontwaren zich
uit de wirwar van gedachten en gevoelens
over deze mysterieuze man

Zoekende vind ik mijn weg
waar ik jouw naam google
Maar nergens vind ik concrete antwoorden

Een creatieve ziel net als ik
Zoekt en vind blij zijn gelijke
Nimmer weten ze beide wie de ander is

Alles is op gevoel en dat is goed
Sommige mysteries horen te zijn
omdat ze toch al innig verbonden zijn


Nanda Bakker
Read Full Post »

Reisverhaal: Ons avontuur naar Disneyland Parijs waar we onszelf en elkaar weer heben gevonden.

Posted on February 21, 2012 at 10:32 AM Comments comments (366)
 
Samen met mijn zoontje Thomas had ik  plannen gemaakt om ooit samennaar Disney land Parijs te gaan. Omdat hij geboren is met een hersenafwijkingen hij heel veel tijd nodig heeft om alles in tijd en ruimte te plaatsen is ditniet iets simpels om te ondernemen. Die hersenafwijking is pas op zijn tiendeontdekt in Heeze en daarbij ook zijn leer en ontwikkelings achterstand(NLD).  In Heeze waren ze fantastisch ende eerste die mij en Thomas serieus namen en begrepen. Daarvoor zijn  wij jaren lang aan het tobben zijn geweest methet vinden van de juiste scholen en ondersteuning, omdat niemand hem leek tebegrijpen, behalve de kinderen.  Dit is voormij en Thomas  een hele traumatischeperiode geweest. Een periode waarin ik voelde dat ik mezelf en mijn zoontje Thomashad verloren. Van een blij speels kind, die altijd buiten speelde met anderekinderen en zijn poppetjes (soldaatjes e.d.) was hij verandert in een zorgelijk kind wat niets meer durfde en wilde. Degedacht aan Disneyland maakt hem enigszins blij en anderzijds heel angstig,omdat hij het niet kon overzien. Voor mij als moeder is het moeilijk omdat ikdus nooit kan plannen en omdat ik van nature echt een planner ben is hetloslaten van die planning een enorme opgave. Over de jaren heen heb ik veelgeleerd maar het blijft lastig. Dus ook deze keer.
 
Omdat Thomas een afspraakhad bij zijn psychiater in Heeze voor een aantal testjes hadden we afgesprokendat we na deze testjes zouden kijken of hij het aandurfde om samen naarDisneyland te rijden. Ondanks dat er niets zeker was, had ik natuurlijk tochhet nodige moeten voorbereiden, zoals vrij vragen van het werk, wat kledingnemen en wat adressen van verblijfplaatsen rondom Disneyland Parijs. Zijnoudste broer zou tot Heeze meegaan om ons wat morele steun te geven bij hetmaken van die beslissing.
 
De testjes verliepen goeden de psychologe vond ons avontuur om door te rijden naar Disneyland Parijs eengoed plan. Na het gesprek dronken we wat om te overleggen. Thomas  vroeg eerst of zijn broer meeging maar diegaf aan dat hij al andere plannen had. Dan durfde hij het nog niet aan, maarwilde wel hij er een gezellig een dagje uit van maken.  In de tussentijd wilde hij er toch nog welover nadenken. In mijn achterhoofd had ik de gedachte, laten we dan maar naarAntwerpen gaan want dan zijn we in ieder geval al op de goede weg.
 
We maakten er eengezellige dag van, gingen wat winkelen in Antwerpen en daarna om 17.00 eten bijMac Donalds. Opeens gaf Thomas aan “ik wil toch naar Disneyland Parijs, al benik heel bang maar ik wil het proberen.”We waren allemaal verrast , maar hetkwam recht uit zijn hart. Het feit dat hij dit durfde te ondernemen was voorhem een hele stap na een lange tijd. Dus na snel te hebben overlegd hebben wezijn broer op de terin gezet en zijn gaan rijden richting Parijs.
 
Onderweg kletsten we heelwat af, luisterden naar muziek en zagen dat het steeds donkerder werd. Ik lietniets merken maar van binnen werd ik best wel bang. Het was toch minsten 5 uurrijden en ik was alleen met een kind. Wat als er iets gebeurt onderweg? Had ikwel geld genoeg op mijn rekening? Of wat als we het niet  kunnen vinden en verdwalen op eenzame wegen?Inmiddels had ik namelijk gemerkt dat min Tom Tom alleen in Nederland werkte.
 
Op dat moment was ik noghelemaal niet bang dat we geen onderdak zouden vinden. Het idee dat er meervakantie gangers zouden kunnen zijn was me totaal ontschoten. Gelukkig maarwant er waren zorgen genoeg en het werd steeds later.
 
Voor we bij Parijs kwamenzagen we ook nog de bordjes “Parque Astrics”wat een attractie park is met alshoofdpersonen de verhalen van Astriks en Oblix uit Galileo en hun gevecht tegende Romeinse verzetters.  Thomas vond ditwel erg leuk en gaf aan dat we daar misschien op de terug weg heen konden gaan. Ik was op dat moment alleen maar bangof, hoe en wanneer we in Disneyland aan zouden komen.
 
 
 
Eindelijk  zagen de bordjes Disneyland Parijs, die ikbraaf volgde maar ineens w aren ze weer verdwenen. Na meer dan uur zoeken enrondjes rijden kwamen we eindelijk bij de ingang en zagen velen hotels enandere verblijf plaatsen.  Maar narondvragen bleek het een speciaal weekend met vele aanbiedingen voor DisneylandParijs, en stonden er rijen mensen met kinderen bij de incheckablies tewachten. Het bleek  dus allemaal vol ener was helaas weinig kompassie voor mijn verhaal. Alleen van een receptionistkregen we alle steun en kompassie. Hij belde alle mogelijke verblijfplaatsen inde buurt maar helaas was echt alles vol. Hij gaf ons aan even te wachten enwist na enige tijd een kamer te bemachtigen door een afzegging. Helaas maarvoor een nacht zei hij maar hij stond erop dat ik s’morgens om 7.30 zou komen.Dan zou hij nog eens voor ons proberen want je wist maar nooit. We lagen om2.30 in bed en waren echt doodmoe. Maar de volgend dag om 7.30 stond ik bij debalie, want ja met een nachtje zou dit avontuur alsnog een fiasco worden. Ikzag me echt niet na een lange dag Disneyland uitgeput terugrijden naar huis metslechts 4,5 uurtjes slaap.
 
 
 
Dezelfde receptionist wasgelukkig nog aanwezig en wist direct waarvoor ik kwam. Hij gebaarde dat ikmoest gaan zitten want hij moest even met collega’s overleggen. Na een half uurkwam hij terug met een brede glimlach wat mij hoopvol stelde. Hij gaf aan dater zojuist een annulering  was gekomenomdat iemand ziek was geworden. Hij vond dat ik wel erg veel geluk had want metzo’n aanbiedings weekend komt dit zelden voor. Ondanks het feit dat we niethadden gereserveerd probeerde hij ook nog een mooie korting te regelen. Met eenentree pas voor 2 dagenvoor 2 personen in zowel Parc Disney land als Parc WaltDisney Studio’s (beide parken liggen naast elkaar)ging ik terug naar onzekamer. Inmiddels was mijn zoontje wakker geworden en kon ik hem met het nieuwsverblijden dat alles gewoon door kon gaan.
 
 
 
Daarna hebben we de tijdvan ons leven gehad. Het hotel was helemaal ingericht op kinderen, zelfs deeetzaal had een grote piraten boot waar kinderen tussen het eten door naarhartelust speelden en er was een zwembad waar van s’morgens tot s’avonds ingezwommen kon worden. Door het wat mindere weer waren de rijen in beide parken niette lang en konden we bijna overal in. Ondanks zijn angst en het feit dat hijtijd en ruimte moeilijk in kon schatten gaf mijn zoontje zich helemaal over aanhet avontuur. Hij ging overal in, stapte zelf op dingen af en maakte overal vriendjesook in het zwembad waar we sávonds altijd gebruik van maakten. We hadden samenzo’n plezier en ik had het gevoel dat ik mijn kind terug had gevonden. Ikgenoot van zijn blije gezicht en grapjes. Ik werd er zelf ook weer helemaalblij van en voelde me voor het eerst in lange tijd weer ontspannen en gelukkig.
 
 
 
Na 2 heerlijke dagenmoesten we uitchecken en reden weer richting Belgie/Nederland. Natuurlijkkwamen we weer langs Parc Astics en Thomas riep. “mama zullen we daar ook heengaan nu we hier toch zijn.”? Ik weet dat het een rare impuls was maar ik wildedit gevoel van euforie en ons geweldige samen zijn in dit avontuur zo langmogelijk vast houden. Dus reed ik het park in en kregen we zonder moeite eenkortings kaartje voor 2. Dit was een nog mooiere ervaring want in dit park vindje alleen maar Fransen en alles gaat ook echt gezellig en gemoedelijk. Het weerwas prachtig en overal stonden gezellige picknick tafels waar je met je eigeneten en drinken kunt gaan zitten met het hele gezin. Natuurlijk kun je er ookbroodjes, friet en van alles kopen maar het hoeft niet.  En de prijzen zijn zeer redelijk, en wederomweinig wacht tijden, heel veel te zien en te beleven en een fijne sfeer. Wegenoten allebei evenveel en om 17 uur namen we zeer tevreden en uitgeput afscheiden reden naar huis. Deze keer non stop. Thuisgekomen hebben we nog heel veelnagepraat samen met mijn oudste zoon. Het was een avontuur om nooit te vergetenen het heeft me mezelf en mijn zoontje Thomas terug gegeven.
 
 
 
Inmiddels gaat hetoverigens super met Thomas, hij ontwikkelt zich zeer voorspoedig en is weer datlieve, blije speelse kind wat ook weer buiten speelt. We hebben samen eenschool gekozen voor natuurlijk leren en de juiste  begeleiding gevonden. Van andere instantiesen scholen hebben we voorgoed afscheid genomen. Mijn kind is anders, maar netals iedereen heeft hij het recht hier te zijn en heeft hij recht op waarde,liefde en respect. Hij heeft het recht zichzelf te zijn en zich op zijn eigentempo te ontwikkelen tot een waardevol mens in onze maatschappij.  Samen zorgen we ervoor dat hij dat krijgt enook weer aan anderen door kan geven.  Ikweet zeker dat het bovenstaande avontuur nodig was om dit te bereiken voormezelf en voor hem.
 
 
 
Nanda Bakker
 
 
 
22-9-2011
 
Read Full Post »

Loslaten is liefhebben

Posted on February 3, 2012 at 2:08 PM Comments comments (373)
 
Het voelen
 
Van het liefhebben
 
Doet zoveel pijn
 
Er zijn zoveel obstakels
 
Zoveel  vraagtekens
 
 
 
Zelfs de gedachte
 
Dat ik die pijn
 
Niet meer zal voelen
 
Jou niet meer zal zien
 
Is onverdraaglijk
 
 
 
Het is beter
 
De pijn te voelen
 
Van het liefhebben
 
Dan nooit liefgehad tehebben
 
En nooit te hebben geleefd
 
 
 
“Loslaten is liefhebben”by Nanda Bakker, Arnhem 24-04-09/18:30
 
Read Full Post »

Rss_feed

0